Derealisatie en depersonalisatie stoornis

Derealisatie - mijn specialisatie

Derealisatie, depersonalisatie en dissociatie zijn drie facetten van dezelfde klacht. In de nieuwste versie van de DSM, de DSM5, word het een depersonalisatie en derealisatiestoornis genoemd. (In de DSM 4 waren het nog twee apart benoemde stoornissen) De DSM plaatst ze onder de dissociatieve stoornissen.

Het is een verstoring de lichaam-geest verbinding waarbij vervreemding en onwerkelijkheid van de wereld, jezelf en en afstand van emoties primair worden ervaren. Ik verkort deze drie voor het gemak tot derealisatie.

De derealisatie klacht is een beschermingsmechanisme of overlevingsmechanisme. Dat betekent dat het dus altijd ontstaan is door bedreiging, extreme overweldigende angst of trauma.

Deze drie uitingsvormen zijn fenomenen die zowel normaal en tijdelijk voorkomen (bij grote veranderingen, slaaptekort, rouw), maar dan weer snel horen op te lossen, alsmede chronisch en ernstige beperkende losstaande klachten kunnen zijn.  Deze website is bedoeld voor deze langdurige derealisatie en het beschrijven wat derealisatie is, wat de oorzaken zijn en wat er aan kan worden gedaan om het weer op te lossen.

Meestal vallen een paar andere eigenschappen op bij mensen met depersonalisatie- en derealisatiestoornis:
Ze zijn erg gevoelig of hooggevoelig.
Ze hebben een overmaat aan controle; ze willen controle over hun gevoelens, emoties, gedachten en/of hun lichaam. Er is een overmaat aan denken.
Ze hebben vaak meer last direct na wakker worden 's ochtends en iets minder in de namiddag/avond.
Er is regelmatig ook sprake van een sociale angst.

Daarnaast zijn derealisatie, depersonalisatie en dissociatie ook symptomen die kunnen voorkomen bij andere ziektebeelden zoals hyperventilatie, paniek, trauma, (C)PTSS, burnout, depressie, psychose,  ontwenningsverschijnselen bij het afkicken van drugs en medicijnen, de ziekte van Lyme, etc.

Als laatste zijn derealisatie, depersonalisatie en dissociatie, samen met tijd kwijt zijn (en verhaal kwijt zijn) en het hebben van meerdere persoonlijkheden, ook onderdeel van Dissociatieve Identiteitsstoornis en Dissociatieve Identiteitsstoornis NAO.

Naar oorzaken. Naar therapie en behandelen.

Groter kader – Heelheid

Als het vervreemd zijn van je gevoel één pool is, is de tegenovergestelde pool heelheid, heel zijn. Derealisatie en  depersonalisatie zijn vormen van dissociatie, oftewel de scheiding tussen denken en voelen. Anna Breytenbach praat over de scheidingsziekte tussen mens en natuur. De scheiding tussen denken en voelen kan oplossen. Dan ben je heel in lichaam, geest, ziel, helemaal aanwezig in het nu en helemaal in relatie met je omgeving. Waar denken en kennis altijd beperkt en afgescheiden en dus begrensd is, is heelheid onbegrensd.

Meer over heelheid

Meer over scheidingsziekte en het besef van de verbondenheid met de natuur

Depersonalisatie Stoornis
Depersonalisatie stoornis

Diagnose derealisatie depersonalisatie

Gangbare theorie is dat een kundig persoon (arts, psycholoog, psychiater) een diagnose stelt. Daarmee weet je wat je hebt en kan je een behandelplan gaan uitvoeren (psychotherapie en/of medicatie) en lost je klacht op. De diagnose wordt gesteld op basis van kenmerken en criteria zoals aangegeven in een handboek (DSM 5 of ICD). Lees meer over diagnose derealisatie. Op de pagina diagnose ook een kritische kanttekening over dit proces.

Er is ook een FAQ pagina over derealisatie.

Praktisch

Praktisch wil ik een paar dingen weten:
Hoe ervaar jij je klachten precies?
Hoe intens zijn deze klachten?
Is de derealisatie continue of variërend?

Ik ga je gedurende de behandelserie vragen hoe de klachten nu zijn, na specifieke oefeningen en fases.