FAQs – Veel gestelde vragen

• Recreatieve drugs, vooral wiet en hallucinogenen (XTC, LSD, truffels). Goed voor circa 70 procent van mijn clienten.
• Trauma, met name in de vroege jeugd. Ook medisch trauma of een auto-ongeval kan een rol spelen.
• Stress en burnout, waaronder studeerstress.
• Paniekaanvallen, paniekstoornis en angststoornis.
• Depressie.

• Drugs en hallucinogenen
• Stress
• Slaaptekort
• Angsten
• Virtual Reality spellen
• Doemdenken en catastroferen

• Veiligheid en zekerheid ervaren
• Rust, regelmaat en regelmatige ontspanning
• Ontstressen
• Goed slapen
• Yoga en meditatie
• Mindfulness
• Ontspanningsoefeningen

Een algemene aanpak werkt minder snel en direct dan gerichte therapie.

Ja, derealisatie kan spontaan oplossen na bijvoorbeeld een bad trip of een paniekaanval. Zeker als je rust neemt en weer veiligheid kunt ervaren.

Als derealisatie spontaan oplost, blijf je daarna in de toekomst wel vatbaar. Het kan later opnieuw worden getriggerd.

Op het internet lees je dat chronische derealisatie zou betekenen dat het niet meer oplost. Mensen denken dan: ik heb het al heel lang en niets helpt.

Mijn ervaring is anders. Ik zie geen derealisatie die niet kan oplossen. Ik zie mensen die nog geen effectieve therapie hebben gedaan, en geen ter zake kundige therapeut hebben ontmoet. Het maakt niet uit of dat 10 jaar geleden begon, 49 jaar geleden, of langer.

Wat uitmaakt is of je effectieve therapie doet, met iemand die echt weet wat derealisatie is en je per fase met de juiste tools kan begeleiden. Het kan gewoon oplossen, ook nu nog.

Medicijnen en derealisatie, heeft dat nut?

Nee. Ik heb nog nooit medicatie nodig gehad om oplossing van klachten te krijgen. Daar heb ik effectieve therapie-interventies voor, en dat kan in korte tijd. Hoe kan een pil je leren beter om te gaan met mensen of de wereld om je heen?

Sommige psychiaters schrijven wel eens een anti-psychoticum voor, of een anti-depressivum. Maar deze lossen derealisatie niet op. In het beste geval onderdruk je de klacht tijdelijk en stel je daarmee je verantwoordelijkheid om er iets mee te doen uit.

Kan het kwaad om medicijnen te slikken bij derealisatie?

Als je door een hoge dosis anti-depressiva, anti-psychotica, epilepsie-remmers of angstremmers niets meer voelt en niet bij je gevoel kunt, kan ik je ook niet meer helpen. De therapie die ik toepas werkt via het gevoel.

Het komt ook voor dat mensen door anti-depressiva een verslechtering van hun derealisatie krijgen, omdat anti-depressiva je raar laten voelen wat lijkt op derealisatie.

De meeste hulpverleners verdenken depressie als oorzaak van de klachten. Maar er is een wezenlijk verschil.

De afvlakking van emoties bij derealisatie wordt veroorzaakt door in je hoofd zitten uit angst. Daardoor kun je minder voelen.

De afvlakking bij depressie komt door het niet stromen van levensenergie. Daardoor kun je minder leven.

Derealisatie is dus echt iets anders, en een depressiebehandeling (medicatie noch psychotherapie) werkt niet bij derealisatie.

Zie ook: de diagnose pagina of de derealisatie-depersonalisatie-dissociatie-test.

Angststoornissen lossen in ongeveer 20 procent van de gevallen vanzelf op (zie Trimbos). Derealisatie en depersonalisatiestoornis vallen technisch onder de dissociatie-stoornis-groep, maar omdat het meestal ontstaat door trauma, zou je ook kunnen pleiten voor de angst-stoornis-groep.

Er zijn twee soorten: acute en chronische derealisatie. Acute derealisatie bij bedreiging, ontwrichting of slaaptekort is gezond en normaal. Chronische derealisatie lost niet uit zichzelf op.

Ik kom mensen tegen die al 28 of zelfs 49 jaar derealisatie hebben voordat ze bij mij in therapie komen. Als je doet wat je hebt gedaan, krijg je wat je hebt gekregen.

Vaak blijft derealisatie aanwezig, zelfs nadat de angststoornis of het trauma waarmee het begon is opgelost. Reden te meer om het serieus te nemen. Het kan oplossen, gun het jezelf.

Wil je van je derealisatie klachten af? Bel nu voor een afspraak.

06-16015727

Ja, van mijn kant uit zeker. Ik wil wel weten wat je met andere therapievormen doet en hoe.

Jaren geleden heb ik met een aantal mensen geexperimenteerd met de frequentie van consulten.

• 1 keer per week werkt prima.
• 2 keer per week kan, als je heel gemotiveerd bent. Maximaal 3 weken.
• 3 keer per week is te veel. Je kunt het niet efficient verwerken.

Dit is afhankelijk van een flink aantal factoren:

• Is er ook een angststoornis, paniekstoornis of hyperventilatie?
• Is er sprake van een oorzakelijk trauma of meerdere trauma’s?
• Kunnen pesten of andere trauma’s nog een keer gebeuren? Hoe veilig ben je nu?
• Hoe functioneerde je voordat de derealisatie optrad?
• Gebruik je medicatie, en zo ja welke en in welke dosis?
• Kun je makkelijk bij je gevoel, of zit de dissociatie zo sterk dat dit moeilijk is?
• Heb je eerder succesvol gerichte traumatherapie (EMDR) gehad?

Daarnaast is er veel verschil tussen mensen. Ik krijg zicht op het aantal sessies door met je te gaan werken en te zien hoe snel of moeizaam dat gaat.

Bij eenvoudige derealisatie gaat het vaak sneller.
Gemiddeld: 6 tot 16 behandelingen.

Veel mensen hopen dat ze therapie bij de psycholoog of therapeut om de hoek kunnen doen voor derealisatie, depersonalisatie en dissociatie. Zoals ik aangeef in de fases van de behandeling, is er een fase waarin trauma’s behandeld moeten worden. Dit trauma-stuk kan door verschillende goede therapeuten (bijvoorbeeld een EMDR-therapeut) worden gedaan.

Het oplossen van trauma’s is een belangrijke stap. Maar het succesvol behandelen van trauma’s wil niet zeggen dat de derealisatie direct oplost.

Kan jouw therapeut je ook helpen om te accepteren wat niet te accepteren is? Weet je therapeut precies hoe derealisatie wordt opgelost?

Ik ben jarenlang therapeut geweest, opgeleid tot traumatherapeut, en heb jarenlang allerlei fobieen en trauma’s opgelost voordat ik begon met het complete en complexe traject van derealisatie.

Ik werk met zelfhulptechnieken, omdat je daarmee zelfstandiger en zelfredzamer wordt. In de eerste fase voor stress, angst en paniek. In de tweede fase met andere oefeningen om zelfstandigheid in het genezingsproces te bevorderen.

Het oplossen van derealisatie is mijn specialisatie. Naast dat ik het zelf heb gehad, heb ik dit uitgebreid bestudeerd. Ik behandel per week 8 tot 18 mensen voor derealisatie.

Veel mensen vragen me of derealisatie ook van burnout kan komen, of van depressie, een valpartij, operatie, pesten, auto-ongeluk of psychose.

Derealisatie is een symptoom van angst. Alles wat je kan beangstigen en bedreigen kan derealisatie veroorzaken. Als jij ervaart dat het te erg en te eng is, dat je bedreigd of onveilig voelt, kan dit derealisatie triggeren.

Derealisatie veroorzaakt veel indringende gevoelens, die soms continu aanwezig zijn. Velen proberen contact te krijgen met de werkelijkheid, maar dat lukt maar niet.

Veel mensen zoeken naar lichamelijke oorzaken: de ogen (oogspecialist), de oren (KNO-arts), of denken aan een tumor in het hoofd omdat het gevoelsmatig kapot moet zijn. Gelukkig sluiten huisarts en specialisten dit soort zaken meestal snel uit.

De typische beleving:

• De wereld lijkt niet echt
• Het voelt nep, niet te accepteren, niet serieus te nemen
• Geisoleerd voelen, het lijkt zinloos
• Mist en raar gevoel met de ogen
• Niet goed kunnen denken, concentratiestoornis, problemen met herinneren
• Afvlakking van gevoelens
• Visual snow
• Hallucinogen Persisting Perception Disorder (HPPD): floaters, nabeelden

Derealisatie kan ook angst en paniek oproepen. Mensen kunnen er depressief van worden, een angststoornis door krijgen, of door het constante vechten in burnout raken.

• Mensen met een hechtingsstoornis of trauma’s in de vroege jeugd
• Geadopteerde mensen
• Mensen die in de vroege jeugd een vechtscheiding meemaakten
• Mensen met veel grote levensveranderingen in de vroege jeugd
• Kwetsbare en hooggevoelige mensen
• Perfectionisten en controlfreaks
• Mensen die party-drugs gebruiken
• Mensen met veel emotionele klachten, zeker vroeg in de jeugd
• Kinderen van ouders die nooit huilen, dus geen voorbeeld kregen hoe je emoties verwerkt

Welke mensen krijgen minder snel derealisatie?

Mensen die goed in hun vel zitten, het leven omarmen, tegen een stootje kunnen, kunnen huilen, kunnen genieten en kunnen accepteren wat er komt.

Je bent net geschrokken en hebt onveiligheid ervaren. Als je binnen niet al te lange tijd weer kunt terugkeren naar veiligheid, is er grote kans dat de derealisatie ook weer oplost.

Dus: zorg voor veiligheid. Vergroot het gevoel van veiligheid nu.

Hoe je dat doet als familielid of kennis? Er voor iemand zijn, openstaan om te luisteren zonder oordeel. Gepast fysiek contact en knuffelen kunnen het gevoel van veiligheid sterk vergroten.

Als dit gevoel van derealisatie niet binnen een week oplost, verschuift het van acuut naar chronisch, en is gerichte, kundige therapie op zijn plaats.

Als je alcohol gebruikt, ga je je tipsy of dronken voelen. Dat kan je op verschillende manieren ervaren, positief en negatief.

Als je het gaat ervaren als controle verliezen, en dat associeert met het vreemde oncontroleerbare gevoel van derealisatie en depersonalisatie, word je daar angstig van. Dat is dan niet bevorderlijk.

Ik heb veel mensen behandeld na een bad trip, meestal van wiet, soms van andere drugs zoals XTC. Soms gebeurt het ongepland via spacecake of hash-olie in bonbons.

Als je op deze manier een negatieve ervaring hebt gehad met wiet, is het waarschijnlijk dat een volgende keer dezelfde negatieve werking optreedt.

Omdat je een angstige of bedreigende ervaring hebt meegemaakt die je niet hebt kunnen loslaten of verwerken. Mijn ervaring is dat juist gevoelige mensen derealisatie krijgen.

Ik weet niet waarom ik derealisatie heb

Er is geen gevolg zonder oorzaak. Blijkbaar neem je iets gevoelsmatig niet serieus genoeg, want je lichaam houdt deze derealisatie-angst vast.

Op het internet lees je veel verhalen over jaren therapie en geen oplossing. Artsen en psychologen hebben door hun opleiding een focus op een flink aantal klachten, maar diagnostiek en behandeling van derealisatie, depersonalisatie en dissociatie lijken geen prioriteit te hebben.

Er is weinig onderzoek naar gedaan (zeker in vergelijking met andere psychische klachten), er is weinig kennis over, en veel psychologen erkennen dat er volgens hen geen oplossing voor is. Er is geen medicijn voor.

Realiseer je dat het internet geen representatieve groep mensen met deze klacht laat zien. Mensen die tijdelijk derealisatie hadden, of die er succesvol vanaf zijn gekomen, melden zich niet snel meer. Daar is geen noodzaak toe.

Zie ook deze video over depersonalisatie- en derealisatiegroepen op Facebook of forums:

Nee. Bij DPDR blijft je realiteitsbesef intact: je merkt zelf dat er iets niet klopt aan hoe je de wereld ervaart. Precies dat besef onderscheidt DPDR van een psychose. Lees verder.

Nee. Derealisatie is een symptoom van dissociatie en een beschermingsmechanisme, geen begin van waanzin. Je vergelijkt hoe de wereld voelt met hoe het hoort te zijn, en dat kun je alleen als je greep op de werkelijkheid intact is. Lees verder.

Nee. Depersonalisatie is een reactie van je systeem op iets dat te bedreigend of te veel was. Vervreemdend, maar geen defect en geen verlies van verstand. Lees verder.

Nee. DPDR is een dissociatieve stoornis, geen psychotische stoornis, en gaat niet over in schizofrenie. Het zijn twee verschillende categorieen in de DSM. Lees verder.

Een bad trip maakt je niet blijvend gek, maar kan wel klachten in gang zetten die aanhouden. Wat blijft hangen is meestal de angst van die ervaring, en die kan derealisatie in stand houden. Lees verder.

Ja, dat kan, al krijgt verreweg de meeste gebruikers die niet. Dagelijks gebruik verhoogt het risico aantoonbaar, en wie familieleden heeft met een psychotische stoornis is gevoeliger. Een psychose is overigens niet hetzelfde als schizofrenie. Lees het volledige antwoord met bronnen.

Bij derealisatie weet je dat je ervaring niet klopt met de werkelijkheid. Bij een psychose ontbreekt dat besef. Dat ene verschil is waar de diagnose op rust. Lees verder, met vergelijkingstabel.